بسمه تعالي

زمستان رسيد اما فعلا براي ما سوقاتي نياورده.شايد ننه سرما خيلي پير شده يا شايد سرما خورده .فقط ميدانم كه حسرت برف از سال قبل هنوز بر دل ما جا مانده.برف و همه ي دردسر هاي شيرين اش.برف و سفيدي بي مثالش.

صبح وقتي مي رفتم دانشگاه راننده تاكسي گفت:عروس فصل ها زمستانه.همه جا برف ميشه و باعث ميشه بهار ساخته بشه.حرف جالبي بود.بهاري كه در اوج سرما زير خاك و برف كاشته ميشه تا در پيله ي سفيد تبديل به شكوفه هاي زيبا بشود.

پيشواز

چه اسفند ها...آه!

چه اسفند ها دود كرديم!

براي تو اي روز ارديبهشتي

كه گفتند اين  روز ها مي رسي

                       از همين راه!

امين پور

زمستان است ولي به نظرم هوا چنان هم ناجوانمرانه سر نيست.نمي دانم چه شده انگار فصل ها سر جاي خود نيستند.چرا برف نمي آيد.چرا ديگر روي سفيدي برف نيم دوم؟اولين احساسم برف بود :دوست دارم اولين جاي پاي روي برف ها مال من باشد.چه لذتي دارد وقتي تو اولين باشي.
دست ها سرد و يخ زده وقتي بچه بودم و براي اولين بار حس درد گرم كردن دست هاي سرد را مي چشيدم از تعجب گريه ام گرفته بود.هيچ گلوگله برفي را نمي توان به خوبي دست بدون دست كش ساخت.زنگ هاي تفريح مدرسه كه آسمان پر از خمپاره ميشد،از همه جا تير مي باريد.جنگ بود ولشكر كشي.يخ زدن بخشي از حياط و سر خوردن.(گلوله برفي انداختن پسر ها به مينيبوس سرويس دخترانه(ببخشيد البته )).

گاهي برف شديد مي باريد و نمي شد جلوي چشم را خوب ديد و عصابني مي شديم كه چرا مدرسه تعطيل نشده است؟ انگار حق ما را خورده باشن.گاهي چند روز گاز قطع مي شد يا موتور خانه را با گازوئيل روشن مي كرديم يا همگي در يك اتاق با يك بخاري برقي مي مانديم.

دفتر خاطرات اولم را كه نگاه ميكنم خنده ام مي گيرد.همان خاطرات اول ام كه مال كلاس چهرم يا پنجم ابتدايي است با ان خط خرچنگ قوباغه ام از خوشحالي تعطيل شدن مدرسه ها به مدت چند روز نوشته ام.خواهر ام راهنمايي مي خواند و من پنجم ابتدايي گاهي ابتدايي ها را تعطيل مي كردند ولي او  تعطيل نمي شد.عالم بچگي است ديگر چه ميشود كرد؟هر سال كه گذشت برف ارتفاعش كمتر شد.كجاست آن برف معروف كه نسل قبلي موقع بچگي تعريف ميكردند :برف ها را از پشت بام به حياط ميرختيم .آنقدر مي شد كه از همان جا ميپريديم حياط.يك بار پريدن روي برف را از ارتاع كم تجربه كرده ام پاها تا بالاي زانو زير برف ميرود چه لذت و هيجاني.
هميشه يك قسمت از حياط خانه ما برف هايش آب مي شد و قسمت ديگر سريع يخ ميزد.صبح ها شيشه ماشين يخ زده را تميز مي كرديم وبعد از كلي روشن ماندن بخاري ماشين كه تا چند دقيقه فقط باد سرد ميداد كم كم قسمت هايي آب مي شد و مي توانسيتم جلو را ببينيم.حتي ،در ماشين هم بعضي وقت ها سخت باز ميشد.در را   باز  مي كرديم و كمي برف روي صندلي مي ريخت.شيشه را كمي پايين مي آوردم و برف همان طور مي ماند.

آدم برفي ساختن ام زياد خوب نبود شايد چون هويج درست و حسابي نداشتم يا شال و كلاهي ؟انگار آدم برفي ارزش اين چيز ها را نداشت مگر آدم نيست؟فقط مشكل اش اين است كه عمرش خيلي كوتاه است.چه آدم برفي اي!چشم چشم دو ابرو...گردو براي چشم.يك تكه برگ يا هر چيز ديگر كه بشود نماد دهن براي اش حساب كرد.اگر هويجك كهنه و چروكي هم بود قسمت آن مي شد.گلدان پلاستيكي هم براي سرش مي گذاشتم.يك بار كلي برف جمع كردم تا يك غار مثل اسكيمو ها درست كنم.از گوشه ي برف هاي جمع شده شروع به كندن و خالي كردن اش كردم.كلي زحمت كشيدم ولي خودم نتوانستم درست و حسابي توش جا بشوم.

چه كسي باور مي  كند من در زمستان همين تابستان امسال شازده كوچولو را ديدم.براي سومين بار يا شايد چهارمين بار يا ...چه كسي ميداند چند بار امده است به زمين!.با هم حرف زديم همان چهره ي معصوم كودكانه شازده كوچولوي اخترك ها... .

حالا زمستان است گاهي تحمل اش برايم سخت مي شود و مجبور مي شوم كلاه ام را سرم بگذارم از بچگي  ميگذارم شايد عادت كردم . چه خاطراتي كه با اين كلاه ندارم؟وقتي در مي آوردم موهايم پريشان احوال ميشد و بيا حالا درستش كن.

فقط وقتي از اروميه به خوي ميروم سر گردنه قوش چي كنار كوه برف مي بينم .چرا اين طور شده؟به خاطر تغييرات لايه ازن است ؟

نمي دانم...

چند تا مطلب ام هم هست كه مي خوام بنويسم ولي نميشه.

يكي در مورد كتاب شيرين نوشته ي م.مودب پور ، موضوع بن بست زمان واينرنتن 40 ساله .فعلا كه mp3سخنراني الهي قمشه اي گرفتم و كلي لذت مي برم چه انسان شريفي هستن ايشون.

فعلا

وقتتون قشنگ.